Meneer TextielLiefde had het in januari erg druk en kon daardoor weinig schrijven. Nu heeft hij haast, want er zijn twee tentoonstellingen die begin maart sluiten en waarover toch nog bericht moet worden. Wie weet zijn er nog lezers die de exposities kunnen bezoeken.

In het etnografische Musée du quai Branly in Parijs is tot 8 maart de tentoonstelling ‘Le fil voyageur’ oftewel ‘De reizende draad’ te zien. De moderne weefsels van Sheila Hicks (geboren in Nebraska in 1934) gecombineerd met eeuwenoude weefsels uit de Andes die het museum in de collectie heeft.

Sheila Hicks, ik heb het schitterende boek ‘Weaving as metaphor’ dat door Irma Boon op een heel bijzondere manier is vormgegeven. Er in bladeren is een tactiele ervaring doordat de pagina’s niet strak zijn afgesneden.

Natuurlijk ken ik haar werk dat ik onder andere in het Stedelijk Museum in Amsterdam en op de Biënnale in Venetië zag.

Datzelfde werk met al die kleurige bollen van vezels was ook te zien tijdens het kunst- en poëziefestival in Watou.

Maar nu is er die subtiele, prachtige tentoonstelling in Parijs, een must voor de textielliefhebber.

Op een wand hangen in kleine schilderijlijsten de meest mooie en bijzondere weefsels in sprankelende kleuren.

Gemaakt van allerlei soorten garen zoals katoen, wol, zijde, linnen.

Soms zijn er steentjes in geweven of een schelp.

Je ziet tintelende kleurvlakken van dikke en dunne draden; soms zijn de kettingdraden deels omwikkeld.

Overweldigend in zijn kleinheid.

In een vitrine ligt een klein fragment van katoen en wol, gemaakt ergens aan de kust van Peru tussen 1000 en 1470. Een anoniem mens heeft het bijna duizend jaar geleden geweven met oog voor detail en geometrie. Onthutsend om te zien. Een grote verbondenheid overspoelt je als kijker. 

Ergens tussen 100 en 700 na Christus is het Peruaanse tasje geweven van garen, gesponnen van vachten van lama, alpaca en vicuña en geverfd met plantaardige verfstoffen.

Ernaast hangt het werk ‘Roaring Declaration of Passivity’ (2023) van Sheila Hicks. Je ziet duidelijk de verbinding tussen de twee weefsels. Dat zorgt voor een ontroering die de tijd overbrugt.

‘The Soft Side of my Nature (detail)’ heet het werk van Hicks uit 2025, gemaakt van linnen. Strengen gekleurd garen zijn op verschillende plaatsen afgebonden met blauw linnen garen.

Het doet denken aan het afbinden van garens om ikat-patronen te weven.

Wikkelen en omwikkelen is ook te zien in de serie ‘Secrets’ (2024-2025) waarbij allerlei soorten garens de geheimen van de pakketten verbergen.

Hetzelfde principe van wikkelen gebruikt ze ook in een serie hangende cirkels in verschillende kleuren. Ze deden me denken aan onontdekte planeten. 

Uit Argentinië en Chili zijn er geweven ‘fajas’, oftewel ceinturen, te bewonderen. In de herhaling van de grafische motieven vol betekenissen schuilt een grote schoonheid.

‘Je weet nooit wat er gaat gebeuren,’ zegt Sheila Hicks in een filmpje. Over nieuwsgierigheid gesproken van een meer dan 90-jarige die bezig blijft. 

De tentoonstelling maakte een grote, overrompelende indruk op me.