47. Een ABC-boek uit een jappenkamp

In de bijlage Tijdgeest van Trouw las ik een uitgebreid artikel over de illustrator van kinderboeken en schrijfster van kinderversjes Rie Cramer (1887 – 1977). Achter de wat zoete tekeningen die ze maakte, ging een uitgesproken vrijgevochten vrouw schuil. Een vrouw die voor zichzelf en haar carrière koos en dat was niet gebruikelijk in haar tijd. Behalve tekeningen voor haar eigen boeken en boeken van andere auteurs ontwierp ze ook logo’s, illustraties voor reclames en omslagen voor programmaboekjes.

Van de kinderboeken die ze illustreerde, is ook het ABC-boek bekend. De eerste druk dateert uit 1936. Haar ABC staat nog steeds in menig boekenkast te wachten om voorgelezen te worden. Je kent misschien de volgende regels:

A is een Aapje

dat stak daar een handje

Zo maar in ’t zakje

met kaakjes van Jantje

B is de Bakker

die heeft voor zijn ruiten

Broodjes en bollen

en brosse beschuiten

C is Charlotje

Die kreeg van haar Maatje

Twee cocoskransjes

En één chocolaatje

Tot de laatste letter van het alfabet:

Z is klein Zusje

die gaat naar haar bed

Geeft nog een zoentje

en uit is de pret

De A in de bijzondere ABC-boek

Van het boek zijn verschillende uitvoeringen gemaakt. Veel kinderen, die nu volwassen zijn, hebben op deze manier de letters van het alfabet geleerd. Op 8 augustus 2018 vond in het Rijksmuseum een schenking plaats van een bijzondere uitvoering van het ABC-boek. Het is een boek dat niet van papier is gemaakt maar van stof en dat een bijzondere geschiedenis met zich meedraagt.

Jaren geleden was ik bij vriendin Pem Hagers in Deventer op bezoek en ze vertelde me het verhaal dat bij dat ABC-boek hoort. In 1939, een jaar voor de tweede wereldoorlog begon, werd Pemmy, zoals ze  werd genoemd, geboren in het toenmalige Nederlands Indië. In mei 1942 moest zij  samen met haar moeder en zus Jos naar het Japans interneringskamp Brastagi op Noord Sumatra, 60 kilometer ten zuiden van Medan aan het Toba-meer. De kampleiding was Nederlands; in eerste instantie was er genoeg voedsel. Dat veranderde toen medio 1943 de Japanners de leiding overnamen. Eten werd schaars en de situatie in het kamp werd steeds dreigender voor de gevangenen. Pem vertelde dat er vaak nauwelijks eten was, maar als kind accepteer je zoiets soms eerder dan volwassenen.

In haar latere leven besefte ze hoe moeilijk het kampleven is geweest. Hoe overleef je in zo’n heftige situatie? Hoe houd je je staande bij de dreiging om gestraft of gedood te worden? Hoe ga je om met honger, pijn en verdriet en met de vraag of je er ooit levend uitkomt?

Met borduurgaren vastgezette maiskorrels werden gebruikt om brood te suggereren

Een school beginnen voor de kinderen werd niet getolereerd. Toch werd er stiekem lesgegeven door moeders met onderwijservaring op de avonden na het werk. De kinderen moesten goed en zinvol bezig worden gehouden. Lesboeken waren er natuurlijk niet, maar ergens in het geheim en goed verstopt in de barak was het ABC-boek van Rie Cramer. Misschien verborgen onder een matras of in een kussensloop.

De Franse knoopjes borduursteek geeft reliëf aan het geitje en de bomen

Textiel was schaars; als iets kapot ging, werd het hersteld door er een lapje stof op te naaien. Omdat de vrouwen afvielen, moesten kledingstukken worden aangepast. Bij die aanpassingen kwamen kleine lapjes stof en garens vrij. Vijf centimeter van een naad of zoom. Al die lapjes werden goed bewaard; je kon nooit weten of je ze ooit nog nodig zou hebben.

Op de zonnige dag dat Pem vijf jaar werd, kreeg ze als cadeau een boek dat speciaal voor haar was gemaakt: het ABC van Rie Cramer met beelden gemaakt van restjes stof.

De vrolijke verjaardagstaart

Voor de ondergrond waren rijstzakken gebruikt. Veel vrouwen in de barak hadden eraan meegewerkt. Alle pagina’s zijn gemaakt door verschillende vrouwen.

Kleine gefestoneerde lapjes vormen de teddybeer

De moeder van Pem, Miesje Hagers-Aalbersberg, had de regie over het geheel en tekende de figuren. Als ze over het resultaat niet tevreden was, veranderde ze het. Alles gebeurde in het geheim wanneer de kinderen sliepen.

Liesje heet Liekje

Hoe spannend moet dan zijn geweest; als het ontdekt zou worden, kwamen er sancties. Daar is moed en doorzettingsvermogen voor nodig.

Koude oostenwind in een tropisch klimaat

Het boek is met een grote liefde gemaakt; ik vind het van een grote schoonheid en ontroering. Bedenk dat er een flinke beperking in materialen was en dat alles steek voor steek is gemaakt door handen die steeds magerder werden door ondervoeding.

Dit alles en nog meer zit in al die pagina’s verborgen. Voor mij gaat dit boek ook over de kracht van positief zijn in een wereld die negatief en dreigend is. De liefde en het plezier om het gezamenlijk te maken, was vast ook een grote motor om het optimisme erin te houden.

Pem heeft nooit met het boek mogen spelen; wel herinnerde ze zich dat haar moeder verhaaltjes uit het boek vertelde. Het ABC werd zorgvuldig op een veilige plek bewaard; het ging mee toen de familie uit het kamp werd bevrijd en naar Nederland vertrok. Door die zorgvuldigheid heeft het boek weinig te lijden gehad. Later kreeg Pem het boek in haar bezit en werd het voor haar duidelijker dat het boek echt voor haar was gemaakt.

Max en zijn twee honden

Ik herinner me de eerste keer dat ik bij Pem thuis het boek zag. Het verhaal erachter raakte me diep. Nog nooit was ik zo dichtbij de verschrikkingen van een jappenkamp geweest en ik stelde me de vrouwen voor die steek voor steek dit werk hebben gemaakt.

Schaatsen in de tropen

Met Pem had ik een gesprek over wat ze moest doen met zo’n bijzonder boek. Ze vond dat het een goede bestemming moest krijgen na haar dood.  Aan een aantal musea bood ze het aan, maar er was weinig interesse. Merkwaardig vond ik dat omdat het zo’n bijzonder object is.

Het Rijksmuseum had er gelukkig wel belangstelling voor. De presentatie in het museum vond plaats op 19 mei 2022. Er is nog even sprake geweest om een facsimile van het boek uit geven, maar dat is tot nu toe helaas niet doorgegaan. Het ABC-boek is nu officieel opgenomen in de collectie van het Rijksmuseum; het is te zien in een vitrine op de afdeling 20ste eeuw in zaal 3.1.

Auteur: Jan ter Heide

Textielliefhebber.

6 gedachten over “47. Een ABC-boek uit een jappenkamp”

  1. Een bijzonder verhaal!
    Als hulpverlener ben ik gespecialiseerd geraakt in hulp aan mensen die in deze omstandigheden leefden: geïnterneerd in een kamp. Ik heb veel, heel veel, cliënten maar ook andere hulpverleners begeleid. Het gebeurde nogal eens dat zo’n cliënt -of familie daarvan – tastbare herinneringen aan die tijd aan mij afstonden in de hoop en verwachting dat ik het een definitieve bestemming zou geven. Ik heb er nog diverse van in mijn huis (waaronder een borduurwerk van 1.35 m, de gebouwen van het kamp!) maar ook voorwerpen overgedragen aan musea. Dat werd eigenlijk altijd met open armen ontvangen dus het verhaal verbaast me in die zin een beetje.
    Er werd in de vrouwenkampen voor verjaardagen van kinderen veel geborduurd, getekend, geknutseld en geplakt als men materiaal kon vinden. Zo heb ik bijvoorbeeld ook een helemaal getekend kwartetspel. Ook de vrouwen kregen dit soort cadeautjes zoals een geborduurde theedoek, een tafelkleedje of theemuts, vaak met de namen van de andere vrouwen uit de groep er op geborduurd.
    Beroemd zijn ook de boekjes met recepten die werden opgeschreven, hele kookboekjes ontstonden zo, waarbij men zich alleen kon verheugen op de dag dat dat weer gegeten kon worden…
    Opvallend bij die bewaarde voorwerpen is dat ze graag de kleuren rood,wit,blauw en oranje gebruikten als een soort teken van verzet tegen de bezetter. Volgens de maaksters hadden de Japanners dat niet door maar het deed hen extra plezier.
    Ik heb wel eens zo’n voorwerp meegenomen naar een cliënt die in hetzelfde kamp had gezeten als waar het gemaakt was, om het te laten zien. Dat maakte altijd veel herinneringen los….

    Like

    1. Dag Josefien, Dank voor je reactie en wat een bijzonder werk doe jij! Misschien heeft het Rijksmuseum wel meer textiel uit die tijd maar niet zo’n boek. Het boek is nog wel een keer ergens anders geëxposeerd (ben vergeten waar, maar het had wel met de oorlog en Nederlands Indië te maken) maar daar wilden ze het boek niet in de collectie opnemen. . In elk geval is het nu op een goede plek waar ze er goed voor zorgen en het verhaal behouden blijft. Bijzonder dat jij dan die tastbare herinneringen kreeg. Mooi dat jij daar ook bestemmingen voor kon vinden. Weet jij of er meer over geschreven is of dat er onderzoek naar is gedaan? Ik heb zelf het gevoel dat er nog heel veel verhalen zijn die nog nooit verteld zijn, maar misschien heb ik dat mis. Hartelijke groet van Jan

      Like

      1. Er is gelukkig heel veel opgetekend en de mensen (kinderen) die dit nog hebben meegemaakt zijn nu allen hoogbejaard. Er zijn bijvoorbeeld heel veel tekeningen bewaard gebleven en museum Het Museon heeft daarover ooit een publicatie gemaakt. Op hun website kun je deze tekeningen en andere voorwerpen zien.
        Zelf heb ik wel eens geprobeerd mijn werkgever te interesseren in een publicatie over de textiele voorwerpen omdat het ook vooral de vrouwen waren die zich daarmee nog probeerden te uiten. Helaas moest ik het blijven zien als “mijn persoonlijke hobby”….maar mijn belangstelling had wel tot gevolg dat textiele voorwerpen die aan ons werden aangeboden altijd bij mij terecht kwamen. Dat was maar goed ook want anders was er echt niet goed voor gezorgd!

        Like

  2. Wat een mooi verhaal Jan! Door het ontstaan en de context te vertellen krijgt het voorwerp een grote betekenis en waarde.

    Een klein detail: ik begrijp het verschil tussen schenking en overdracht (2018 en 2021) niet goed.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: