Vaak heeft de schrijver van TextielLiefde plannen om wat te gaan maken, maar het komt er door tijdgebrek niet van. Dan kijkt hij naar de lappen die klaar liggen en koopt hij digitale patronen via internet voor als er toch weer lege plekken in de agenda vallen. In zijn hoofd ziet hij jasjes, overhemden en broeken die hij en zijn man kunnen dragen.

Soms ook breit hij een paar steken aan een muts of shawl die klaar zijn als de kou weer is verdwenen.

Met enige regelmaat denkt de schrijver aan de wens om toch weer te gaan weven; lang geleden beleefde hij daar zoveel plezier aan. Dan droomt hij van linnen theedoeken in frisse ruiten, wollen shawls en lappen vol experimenten. Geregeld kijkt hij op Marktplaats of er een handzaam getouw te koop is. Tot nu toe heeft hij nog nooit een bod geplaatst, ondanks dat er wel wat bruikbaars is langsgekomen.

Vaak loopt hij door zijn werkkamer en ziet dat er nodig opgeruimd moet worden: letterlijk ruimte maken, maar ook ruimte creëren in zijn hoofd vol plannen.

Onlangs zat de schrijver achter de naaimachine en maakte hij iets voor een vriend die 75 werd.

Een tijd geleden kocht hij een speciaal voetje om machinaal vrij te borduren op de naaimachine.

Dat voetje bleef lang in de verpakking omdat het hem lastig leek om het te plaatsen.

Toen hij echter het idee kreeg om voor Herman en zijn gasten servetten te borduren met de tekst HERMAN 75 moest hij eraan geloven. Het bleek heel eenvoudig te zijn om het ene voetje eraf te halen en het borduurvoetje te plaatsen. En hop ging het, ondanks twee gebroken naalden. Meters gekleurd naaigaren gingen erdoorheen en na twee dagen waren er 85 servetten geborduurd. De servetten zelf, van linnen en damast, kwamen uit de eigen collectie die ieder jaar wordt aangevuld door bezoeken aan brocantes en tweedehandswinkels in Frankrijk.

Hoe leuk zag het er thuis uit, al die verschillende servetten!

Op  het feest werd de jarige toegesproken en hield de schrijver van TextielLiefde een pleidooi voor het gebruik van stoffen servetten in plaats van papieren.

Alle gasten kregen een servet om naar elkaar en de jarige te wuiven: een feestelijk gezicht al die vrolijke, verraste gasten die zwaaiden met hun servet. Bij het eten (heerlijk Indisch!) konden ze hun servet meteen gebruiken en aan het eind van het feest nam iedereen zijn eigen servet mee.  

De gedachte dat al die servetten nu in verschillende huizen verblijven en door verschillende monden gebruikt worden, maakt de schrijver van TextielLiefde oprecht blij!