We waren een dikke week in Venetië om heel veel van de Biënnale te zien. Over al die textiel in de hoofdtentoonstelling en in de paviljoens komt nog een artikel. Maar eerst is er een absoluut textielhoogtepunt dat beschreven moet worden.

In de Salone Verde, in de wijk Santa Croce, zagen we de tentoonstelling Cosmic Garden.

Ze zijn beroemd in India: het kunstenaarsechtpaar Madhvi Parekh en Manu Parekh. Eerlijk gezegd had ik nog nooit van ze gehoord, tot ik werk van hen zag aan de wanden tijdens de haute couture modeshow van Dior van lente/zomer 2022.

Daar waren van hun schilderijen grote, geborduurde wandtapijten gemaakt die de muren van de ruimte deden trillen. De show was goed, maar de enorm grote borduursels bleven me meer bij.

Madhvi Parekh (1942, Sanjaya) trouwde op haar 15de met Manu Parekh (1939, Ahmedabad). Zij autodidact, hij afgestudeerd aan de kunstacademie van Mumbai in 1962. Sinds 1974 leven en werken ze in Delhi.

Zijn schilderijen, abstract expressionistisch.

Haar werk vertelt verhalen over goden en godinnen, over het dagelijks dorpsleven, feesten, festivals en over haar jeugd. Kleurrijk is het allemaal, en vol magische geheimen voor een westerling als ik.

Dat is ook zo goed aan de Biënnale, je ziet er veel niet-westerse kunst en dat zorgt voor een immense verrijking. In Venetië vraag ik me vaak af waarom we het geweldige werk van tal van kunstenaars uit Azië en Zuid-Amerika nooit in Nederland zien. Wat doen al die Nederlandse conservatoren?

Sinds 1984 is in Mumbai  Chanakya International gevestigd. Een instituut dat actief bezig is met het behoud van de Indiase textielcultuur en dat zorg wil dragen voor een opleving daarvan.

In 2016 werd de Chanakya School of Craft opgericht. Een non-profit school en stichting gewijd aan ambacht en cultuur en aan de ontwikkeling van zelfstandigheid van vrouwen. Artistiek directeur Karishma Swali is de grote kracht daarachter. Zij zorgt ervoor dat de school in contact komt met opdrachtgevers die hun ontwerpen laten uitvoeren door gecertificeerde ambachtslieden en leerlingen in opleiding. Een prachtig uitgangspunt om de kracht van het Indiase ambacht levend te houden en door te geven en daarnaast ook nog op te komen voor kansen van vrouwen.

Achttien maanden duurt de opleiding en er komen veel textiele technieken aan bod.

Als eindopdracht wordt er gewerkt aan een opdracht van een kunstenaar of een modebedrijf zoals Dior. Hoe graag zou ik eens op die school willen rondkijken, dat moet fantastisch zijn!

Maar nu terug naar de tentoonstelling in Venetië.

Naast de schilderijen van het echtpaar hingen er grote geborduurde wandtapijten die van hun werk waren gemaakt.

In drie maanden tijd, totaal 218.000 uren, zijn ze gemaakt door vijftien meesterborduurders/sters van de Chanakya ateliers en veertien studenten van de Chanakya school of Crafts.

Alle namen waren te lezen op de informatie. Terecht! Dat is niet altijd gebruikelijk, vaak worden alleen de namen van de kunstenaars genoemd en worden de namen van de vakmensen die de kunstwerken mogelijk maakten, verzwegen.

Wellicht kun je je voorstellen dat het voor een textielliefhebber als ik het heel bijzonder was om dit allemaal te zien, vanaf een afstand en zeer dichtbij, met mijn neus erop.

In eerste instantie zag ik het wandkleed ‘Third Eye’, naar een schilderij van Manu Paresh uit 2002, in zijn totaliteit.

Daarna zoomde ik in.

Duizelingwekkende verschillende borduursteken in allerlei materialen dansten voor mijn ogen op dat enorme doek. Wat een feest om dit te zien en het was nog maar het begin.

Daarna was er een abstract, geborduurd werk van Manu Paresh, Untitled VIII (2023).

Inzoomend op het werk zie je met hoeveel aandacht het gemaakt is.

Temple of Goddess, ook van Manu Paresh is geborduurd in voornamelijk rode tinten.

Ook hier weer al die verschillende steken en structuren, steek voor steek geborduurd.

Daartussen op een plank ruimtelijke objecten van papier maché: de meest prachtige wezens beplakt met draden.

Je zou er zo een willen meenemen naar huis.

De wandkleden van Manu Parekh zijn totaal anders. Ze voert je mee naar een wereld die voor een westerling onbekend is.

Mensfiguren, dieren, goden en godinnen lopen en zweven over de tapijten.

Ze vertellen de verhalen van een speciale cultuur, maar je kunt er ook je eigen verhaal bij bedenken.

Er straalt een grote levensvreugde en levenskracht uit deze borduurwerken.

De tapijten zijn gemaakt met veel verschillende materialen als jute, katoen, linnen en ruwe zijde. En de kleuren spatten eraf.

Wat een indringende ervaring om al deze schoonheid te zien. Diep onder de indruk liepen we Venetië weer in.

Nog te zien tot 24 november a.s.

Wie weet maak ik ooit een reis naar India, bezoek ik de school in Mumbai en kan ik die fantastische vakmensen spreken en complimenteren.

Vooruit, nog een aantal detailfoto’s zodat je nog even in die prachtige wereld kunt blijven.