Tot en met zaterdag 23 mei aanstaande bruist het in Amersfoort tijdens het Textiel Festival. Als textielliefhebber moest ik daar natuurlijk heen. Ik hoop dat dit artikel je ook verleidt om erheen te gaan. Gisteren begon mijn festivaldag om tien uur in de Sint Joriskerk met een grote textielmarkt. Een paar bezoeksters klampten me direct aan, maakten me een compliment over mijn blog en zeiden dat ze ervan genoten.

Textiel en handen horen bij elkaar; dat zag ik toen ik door de kerk dwaalde. Ik zag kantklossende handen en quiltende handen.

Bij de stand van Pleed zijn ze benieuwd naar het verhaal over jouw handen en textiel.

Mail ze als je je verhaal wilt vertellen.

Je vindt in de kerk handgeweven shawls van Sjoefoel, lontwol in alle kleuren van de regenboog en nog meer bedrijven die prachtige materialen aanbieden.

Ik had daar meer foto’s van moeten maken. Zaterdag haal ik mijn borduurraam op bij Christel van Wel Biezonder Broderie d’Art. Haar stand is de moeite van het bekijken waard.

Op lange wanden zijn 800 borduurringen in verschillende maten tentoongesteld. ‘Rondje textiel’ heet deze tentoonstelling waarvoor heel handwerkend Nederland een gevulde borduurring mocht inleveren. Het plezier van de makers spat ervan af; alleen dat al waardeer ik.

Maar er zitten rondjes bij die eruit springen en van een hoog niveau zijn.

Vooral een stel hoofden gemaakt in de applicatietechniek en gekantklost vond ik prachtig.

De namen van de makers staan er niet bij vermeld. Mocht jouw werk hieronder te zien zijn, geef je naam dan door, dan zet ik die erbij.

De geselecteerde resultaten van de textielwedstrijd met als titel ‘Conneting the future with the past’ lieten een breed scala zien van weefsels, objecten en wandkleden in verschillende technieken.

Javiera González Velásquez won met ‘Re-enraizamiento’ (Herworteling) de eerste prijs. Over wortels van het leven loslaten en nieuwe planten.

De tweede prijs ging naar Sophie van Beeck met het van vilt gemaakte ‘Who Guards the Moon?’ Over de uitputting van de aarde en de exploitatie van de maan en het boek ‘Wat is ruimte waard’ van Marjolein van Heemstra.

‘Kom maar op!’ van Rezie Hendriks won de derde prijs. Over een pestverleden en de hoop op een toekomst waar iedereen zichzelf kan en mag zijn.

Eerlijk gezegd viel het me op dat de bezoekers veelal oudere, witte dames waren. Nu heb ik niks tegen dames en niks tegen oud, (ik ben zelf ook al 67) maar ik vroeg me af waar de jongere generatie is. En waar zijn de Nederlandse mensen die een achtergrond hebben uit een andere cultuur? Ik ben benieuwd naar hun textielgeschiedenis. Waar is werk van hen te zien? Ik weet dat er projecten zijn van vluchtelingen die met naald en draad hun verhalen vertellen. Kortom, ik miste naast alles wat ik zag ook wel wat.

Op veel andere plekken in Amersfoort zijn tijdens dit festival bijzondere textielexposities te zien. ‘Orde en Intuïtie’ heet de boeiende tentoonstelling in het Mondriaanhuis van weefsels en druksels van Theo Rooden en Irene Companjen.

Heel verschillend werk, waarbij de een werkt met patronen in het weefsel en de ander patronen drukt op een linnen stof.

In het Rietveldpaviljoen waren resultaten te zien van de deelnemers die aan de Museum Masterclasses meededen. Onder leiding van docenten Jolanda Drukker-Murray, Marijke Schurink en Marjolein van der Heide werkten ze met als inspiratiebron objecten uit het Museum Mondriaanhuis, de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed en foto’s van de Koninklijke Fotobond.

Zo’n inspiratiebron was onder andere een vaas van Babs Haenen en een sculptuur van Rob Ligtvoet.

Ik was geraakt door het werk ‘Levenspad’ van Marjo van der Woude. Op vijf oude chemises borduurde ze vijf verschillende levenspaden.

‘Dit is een begin,’ vertelde ze me, ‘het werk kan uitgebreid worden met meer chemises en levenspaden.’

Kleermaker Bas van Loo borduurde duizenden kleine kraaltjes op een frivole band die als een slinger was gedrapeerd over de schouder van een glanzend, paars, wol/zijden colbert.

Heel feestelijk en stijlvol!

Hester Brugman borduurde op een overhemd met wafelstructuur met DMC garen.

Ze combineerde de kleuren van Mondriaan met de vormen op een schilderij van Josef Ongenae.

Om vier uur was ik uitgenodigd bij de opening van The Red Dress in Museum Flehite. Ik heb daar al over geschreven in blog 157. Ik was er wat eerder vandaag en toen was het er druk, heel erg druk. Veel mensen weten dat de jurk maar kort te zien is in Nederland: tot en met aanstaande maandag 25 mei. Bij de opening waren we gelukkig met een kleine groep genodigden en toen kon ik de jurk zonder publiek van alle kanten fotograferen.

Daarom nu alvast wat foto’s die ik vanmiddag maakte.

Dit project van Kirstie Mcleod vraagt om een uitgebreider verhaal en meer detail foto’s. Zodra ik het boek met de achtergronden in huis heb, kom ik er op terug. Alleen al om deze bijzondere jurk te zien moet je naar Amersfoort gaan!