Wat? Gaan jullie in een dag naar Parijs en weer terug? Idioot, jullie lijken wel van die toeristen die Europa in vijf dagen doen. Maar als je in Amsterdam woont, ben je er met de trein heel comfortabel in een kleine drie-en-een-half uur. Om tien over zes vertrokken we en om vijf over half tien stapten we uit op Gare du Nord.

Toen de trein na Brussel op volle snelheid kwam, hadden we ons traditiegetrouw getrakteerd op een flesje bubbels en bonbons.

Maar waarom gingen we naar Parijs? Om twee, misschien drie tentoonstellingen te zien over mode en textiel. Parijs is ondertussen de kunsthoofdstad van Europa geworden met waanzinnig opwindende exposities die op je netvlies blijven staan. Er moet veel geld zijn, want zelf in de kleine musea vind je pareltjes van tentoonstellingen. Kortom, we komen graag in Parijs. Reizen per metro is voor ons inmiddels een makkie en zo waren we binnen een kwartier bij het Louvre waar we snel binnen waren met een ticket met tijdslot.

‘Louvre Couture’ heet de tentoonstelling in de ruimtes van de afdeling toegepaste kunst. Denk daarbij aan wandtapijten, porseleinen vazen, weelderige banken van fluweel, plafonds vol schilderingen. Van horen zeggen weet ik dat het in die afdeling normaal niet druk is. Nu liepen er natuurlijk wel wat bezoekers, maar alles was goed te zien.

De tentoonstelling laat in een reeks van zalen en kabinetten kleding zien van 65 modeontwerpers van deze en de vorige eeuw. Zeg maar vanaf de jaren vijftig tot nu. Bereid je  voor op tekst en veel foto’s!

De witte zijden jurk uit de lente/zomercollectie 1949 van Christian Dior opent de tentoonstelling. Geborduurd met dik wollen garen en vol glimmende steentjes en kralen is het een jurk die ook nu nog gedragen zou kunnen worden. Hoe wonderlijk is het dat sommige kledingstukken die lang geleden zijn gemaakt de tijd overstijgen en er modern uit blijven zien.

In de ruimtes daarna hangen weelderige kroonluchters aan het plafond, zijn er zwaar gedrapeerde gordijnen en spat het goud van de muren. Cherubijnen en klassieke mannen en vrouwen kijken vanaf grote hoogte op je neer. Oogverblindend allemaal, je zou bijna vergeten dat je voor de kleding komt.

Veel kledingstukken gaan een wonderlijke en spannende verhouding aan met de ruimte. De jurk van Iris van Herpen lijkt zo weg te vliegen.

Op de zilveren boljurk van Jacquemus zitten glinsterende stenen en zilveren bloemen.

In mijn fantasie zie ik een vrouw in de jurk van Jean-Paul Gaultier door de zaal lopen en zich neervlijen op een van de stoelen.

We liepen verder, langs een pakje van Chanel dat perfect bij de omgeving paste, naar een opwindende avondjurk die John Galliano voor Dior ontwierp in 2005.

Hier vielen de ruimte en het kledingstuk op een spannende en subtiele manier samen. Dat is overigens niet in alle ruimtes het geval.

De zwarte baljurk van Balenciaga uit 2020 viel weg in een zaal die werd gedomineerd door een lange tafel met 44 stoelen. Je kon de jurk niet van dichtbij bekijken omdat de zaal met een koord ontoegankelijk was gemaakt. Hier was meer aandacht voor de ruimte dan voor de jurk.

Hier en daar was de wisselwerking van kleding en toegepaste kunst wat minder sterk, maar meestal was die combinatie van een grote perfectie. De jas van Versace en het pak van Alexander McQueen hadden geen betere plek kunnen krijgen.

Via trappen en hoge gewelven betraden we zalen vol middeleeuwse wandtapijten met mannen die wonderlijke hoofddeksels dragen en vrouwen in glanzende gewaden.

Mode is van alle tijden. Dat bedacht ik toen ik daarna oog in oog stond met een pakje van Jean-Charles de Castelbajac.

Bambi keek me met zachte ogen aan.

Geestig vond ik de geupcyclede patchwork jas van Marine Serre die geplaatst was tussen haute-couture ontwerpen van Dior.

Een engel, gekleed in een blauw shirt (Loewe 2023/2024), leek met het grootste gemak weg te vliegen.

De vogels op het wandtapijt pasten prachtig bij het pakje van Chanel uit 2012/2013.

In een nis stond het pak van het label Undercover uit 2017/2018. Ontwerper Jun Takahashi heeft zich vast door origami laten inspireren.

In een grote museumzaal met op metershoge wandtapijten engeltjes die met dieren spelen, was de set van Dior, ontworpen door Maria Grazia Chiuri, een hoogtepunt.

Naar de fenomenale jas vol kleine geborduurde schilderijtjes (wie heeft dat gedaan was wel mijn vraag) heb ik lang staan kijken.

Dwalend door al die zalen en vertrekken was ik natuurlijk op de eerste plaats gericht op de kleding, maar ik raakte ook onder de indruk van de permanente collectie toegepaste kunst.

Kasten, klokken, meubels, sieraden, munten, tegels, kandelaars, vazen van keramiek, porseleinen beeldjes, gordijnen met kwasten, deuren vol ornamenten, wanden met spiegels en wandkleden vol oosterse verhalen. Wat een rijkdom!

Door ging het, langs een jurk uit de laatste collectie van Alexander McQueen, ontworpen kort voor zijn zelfgekozen dood.

Langs een glazen vitrine met gouden kledingstukken van Balmain en Schiaparelli.

Ontroerend was de perfect gemaakte avondjapon die Azzedine Alaïa als laatste kledingstuk maakte voor hij stierf in 2017.

Hou je het nog vol om door te lezen en te kijken? Anders misschien even stoppen en op een later moment verder?

Vivienne Westwood mocht natuurlijk niet ontbreken in deze historische omgeving.

Grappig waren de twee sets van Thom Browne waarbij een 18de-eeuwse jurk met paniers het uitgangspunt was voor een jurk waaraan op het rechterpand elementen van typische mannenkleding zoals stropdas en knopen waren toegevoegd. Spelen met gender was hier het uitgangspunt.

In de lange gang liep je langs kamers en kabinetten vol verrassingen. Een oosters beschilderde jurk van Chloé uit 1976-1977, een sexy jurkje van Donatella Versace uit 2002/2003, de uitzinnige, lichtgrijze jurk van Rick Owens en een haute couture ensemble van Martin Margiela, ontworpen door John Galliano.

Het was overweldigend veel, maar ook heerlijk om dat allemaal te zien!

In een donkere ruimte staarde een in het zwart geklede vrouw (Balenciaga 2021/2022) uit het raam. Ze werd bekeken door twee ontwerpen van Christobal Balenciaga uit de zestiger jaren van de vorige eeuw.

De verrassingen bleven komen. Een herenjas van Gucci uit 2017 en schitterende laarzen van Christian Louboutin uit 1994.

Tussendoor een 18de-eeuws gevecht waarbij een hond toekijkt.

Onvoorstelbaar prachtig vond ik de rozerode ruimte met links een set van Duro Olowu en rechts een jurk die Jonathan Anderson voor Loewe ontwierp.

Vooral die laatste geborduurd met duizenden kraaltjes, deed me zuchten van schoonheid.

Vooruit, nog een paar hoogtepunten. Een wonderschone avondjurk (2019/2020) van Fendi vol borduursels en pailletten en het gouden mini-jurkje (2013/2014) van Dolce & Gabanna waarop een mozaïek uit de oudheid is geborduurd.

Helaas was de catalogus uitverkocht, maar die staat op de lijst om bemachtigd te worden.

Met een daverend hoofd vol sublieme indrukken liepen we onder de glazen piramide door naar de uitgang om te gaan lunchen in het voor ons bekende Café Les Rosier in de Marais.

Daarna stond er een ‘gouden tentoonstelling’ op de lijst waarover ik natuurlijk ook ga schrijven.