Soms krijg ik wel eens de vraag: Waar haal je toch de tijd vandaan? Bijna elke week een artikel voor je blog en dan alles wat je nog meer doet. Ja, lieve lezer, soms vraag ik me dat zelf ook wel eens af. Meestal lukt het om elke week een artikel te schrijven. Soms blijft een onderwerp echter liggen of er staat in mijn computer een halve aanzet die maar niet heel wordt. Dit artikel gaat een soort patchwork-deken worden van allemaal losse lapje die samen iets moeten vormen. Ik schrijf dit overigens op een vroege maandagmorgen met uitzicht op een donkere gracht voor ons huis.

In eerste instantie zou artikel 109 van dit blog gaan over het ‘Museo del Merletto’ oftewel het Kant Museum op het eiland Burano bij Venetië. Op het Piazza Baldassarre Galupi, schuin tegenover de Chiesa Parrocchiale di San Martino Vescovo, is dat museum gevestigd in het gebouw waar van 1870 tot 1970 de beroemde kantschool de ‘Scuola dei Merletti di Burano’ zat. Burano staat bekend om zijn naaldkant, geborduurd kant zou je kunnen zeggen in tegenstelling tot kloskant. In ladekasten is een duizelingwekkende collectie te zien. Zelfs de lockers in de garderobe zijn voorzien van kantmotieven. Mocht je in de buurt zijn dan is dit museum vol tere schoonheid een aanrader!

‘Unravel’ heet de textieltentoonstelling die nog tot 6 januari 2025 te zien is in het Stedelijk Museum Amsterdam. Ik was er een aantal weken geleden. De tentoonstelling was eerder afgelopen voorjaar te zien in het Barbican Art Centre in Londen. Natuurlijk is er prachtig werk te zien van klinkende namen van textielcoryfeeën als Cecilia Vicuña, Tracey Emin, Sheila Hicks, Igshaan Adams, Louise Bourgeois, Małgorzata Mirga-Tas en Billie Zangewa.

Ook voor mij onbekende namen zoals Yee I-Lann, Kevin Beasly, Mounira Al Solh en Mercedes Azpilicueta . Veel van de werken hebben een activistisch karakter en vertellen verhalen over onderwerpen als racisme, onderdrukking, verzet en het helen van de wonden. Het grootste deel van de expositie is te zien in de kelder van het museum, een grote zaal waar de werken elkaar vaak wegduwen of niet goed uitkomen. Tot mijn grote ergernis is er niets te zien van Nederlandse textielkunstenaars, terwijl het museum een grote collectie textiel bezit en er op dit moment veel Nederlandse kunstenaars met dit materiaal werken. Barbara Broekman, Ellis Schoonhoven, Marian Bijlenga, Claudy Jongstra om er maar een paar te noemen. Die hadden daar ook moeten staan of hangen! Gemiste kans voor een publiek en van een conservator die geen durf laat zien.

Ik had nog willen schrijven over de winnaar van het Modestipendum 2024 van het Cultuurfonds: ontwerper Camiel Fortgens en zijn team. We waren op 15 oktober van dit jaar bij de uitreiking en ik was verrukt over het werk van deze voor mij onbekende modeontwerper. Na de uitreiking was er ineens een modeshow waarbij de modellen tussen de gangpaden liepen. Een dag later bezochten we zijn studio waar de creativiteit van de muren spatte. Het is kleding die net even wat anders is. Een naad die bewust scheef is gestikt, een colbert met stiksels afgeleid van de krijtstreep of strepen die bewust niet doorlopen.

Mocht je in de kerstvakantie in Amsterdam zijn, ga dan zeker naar de tentoonstelling ‘Amsterdamse vrouwen, een ode’ in het Amsterdam Museum. Bij de opening noemde directeur Judikje Kiers mijn brief aan Bregje Vreugdenhil (HIER te lezen) als voorbeeld en inspiratiebron voor het project. Naast de schitterende map vol textielproeven van Bregje Vreugdenhil is er natuurlijk nog veel meer te zien op die belangrijke tentoonstelling. Luister op Spotify naar de podcast van het Amsterdam Museum. In 10 afleveringen worden 11 vrouwen besproken waarvoor een ode is geschreven. Zelf ben ik in aflevering 1. te horen. Ondertussen staan er van mij 3 odes op het platform en 1 die ik samen met Jos heb geschreven over onze benedenbuurvrouw Margreet Honig. De tentoonstelling is te zien tot 31 augustus 2025.

En als je dan toch in het gebouw aan de Amstel 51 bent, ga dan ook naar de tentoonstelling ‘Happy Birthday Amsterdam’ in het H’ART museum.

Maak een wandeling door oud en nieuw Amsterdam en bekijk al het vrolijke werk over de stad waar ik al meer dan zeven jaar met veel plezier woon.

In dit blog zal deel 2 over Henriette beukers en Barbara Broekman in 2025 verschijnen. Staat genoteerd!

Afgelopen vrijdag zag ik ook nog de tentoonstelling ‘DIVA’ in de Kunsthal in Rotterdam. Eerlijk gezegd viel die me wat tegen. Ik had een spetterende spectaculaire tentoonstelling verwacht vol kleur en heftigheid waarbij al die diva’s hun best zouden doen om mij in hun kamp te krijgen. Misschien lag het aan de inrichting met de donkergrijze glanzende wanden, de teksten die niet te lezen waren of de kleding achter glas, maar ik was er snel doorheen. Ik vind het sowieso een vreselijk gebouw om binnen te zijn. Denk nu niet dat ik het zonde van mijn tijd vond om het te zien, want ook van een tentoonstelling die niet raakt leer je.

Toch nog even een terugblik. Mijn absoluut favoriete Nederlandse mode-expositie van 2024 is toch wel de Dior tentoonstelling in het Kunstmuseum die nog tot 26 januari a.s. te zien is. In januari ga ik er vier rondleidingen geven waar ik me nu al op verheug!

Onderhand is het onze traditie geworden. Op eerste kerstdag zoeven we met de Eurostar naar Parijs en we reizen 2 januari terug. Het zullen dagen vol tentoonstellingen worden. Ik verheug me op de hoedententoonstelling van Stephen Jones in Palais Galliera, de textiel van Olga de Amaral in Fondation Cartier, Chiara Shiota in Grand Palais en de tentoonstelling in La Galerie Dior waarvoor ik al weken geleden tickets heb gekocht.

Over patchwork gesproken, ik heb nog steeds een bak vol vierkantjes die aan elkaar moeten worden gezet. Misschien kom ik er het komend jaar aan toe.