Op nummer 11 aan de Rue François in het 8ste arrondissement in Parijs is sinds een aantal jaren La Galerie Dior gevestigd. Zeg maar het enige echte Dior-museum in de wereld, afgezien van zijn geboortehuis in Granville (zie artikel 90). Op de hoek, vastzittend aan het museum, op nummer 30 van de Avenue Montaigne, vind je in de voormalige salon van het modehuis de grote boetiek.

Wij waren er in de kerstvakantie en zagen hoe uitbundig de buitenkant van de winkel was gedecoreerd. Ook de etalages waren schitterend om te zien. Perfectie alom van dit label in de hoogste prijsklasse.

Hoewel we een tijdslot hadden geregeld, stonden we op die winterdag te blauwbekken in een lange rij voordat we naar binnen mochten. Een interessant kijkende en zich erg belangrijk vindende jongeman liet af en toe drie mensen door, sloot dan het hek weer om verder te gaan met een vast gewichtig gesprek op zijn mobiel. Hoogst irritant. Naast onze lange rij met mensen voorzien van een tijdslot stond een nog langere rij van wachtenden zonder tijdslot. We vroegen ons af of die nog ooit  binnen zouden komen in dit heilige der heiligen.

Eindelijk mochten we naar binnen. Tassencontrole, kluisjes zoeken voor jas en tas. We voelden ons uitverkoren. We waren toegelaten tot het heiligdom van Dior. Natuurlijk was de hal met het trappenhuis en daaromheen al die iconische ontwerpen in regenboogkleuren spectaculair.  

De eerste ruimte vertelt in kleine kijkkasten het (levens)verhaal van Christiaan Dior en zijn successen. Je komt weinig te weten over de man zelf, wie hij echt was, over zijn persoonlijke leven. Een uitzonderlijk creatief genie die de modewereld heeft veranderd, een gewiekste zakenman ook. Over zijn homoseksualiteit geen woord.

Aan het begin van de expositie zie je het meest bekende ontwerp van Dior: het Bar-jasje uit de Ligne Corolle.

Dat werd gepresenteerd op 12 februari 1947 tijdens de eerste modeshow van Dior. Via via hoorde ik echter dat het model van 1947 er anders uitzag.

Onderzoek op het Internet liet de verschillen zien tussen de jasjes. Het oorspronkelijke jasje had een shawlkraag, zes knopen en was niet open aan de onderkant.

De beroemde foto gemaakt door Willy Maywald op de kade van de Seine laat een ander jasje zien: vijf knopen, een reverskraag en open tot aan de taille. Maywald fotografeerde het in 1957 ter ere van het tien jarig bestaan van Dior. Uiteraard kunnen ontwerpen veranderen, maar het is wel vreemd dat het eerste ontwerp nergens te zien is.

Bij het fotograferen heb ik me ook gefocust op ‘de strik’ die in veel ontwerpen voorkomt. Als sluiting, maar ook zuiver decoratief en zonder functie.

Overigens zag ik gisteren dat ‘de strik’ ook gebruikt is als inspiratie voor een accessoire in de mannencollectie 2026-2026 van Dior. Ontworpen door Stephen Jones die, sinds jaren de hoofddeksels voor het merk maakt.  

Op de tentoonstelling word je, zaal na zaal, door de geschiedenis van het modehuis geleid. Van de jaren vijftig via de opeenvolgende ontwerpers die het huis hebben geleid tot Dior van nu waar Maria Grazia Chiuri aan het roer staat en prachtige ontwerpen maakt.

Via donkere ruimtes met daarin perfect uitgelichte kledingstukken het hele gebouw door. Het is veel, heel veel!

Halverwege is daar plotseling de melding dat de kleren die daar staan kopieën zijn van de originele ontwerpen. Ik vroeg me toen af of alle kledingstukken die je er ziet misschien kopieën zijn. Het Bar-jasje is op dit moment wel op veel plekken te zien. Bovendien is het regel dat een geshowd haute couture ontwerp voor een klant opnieuw gemaakt kan worden.

Informatief was de serie toiles van ontwerpen. Een ontwerp wordt altijd eerst in een witte stof uitgevoerd. Dan zie je of het patroon goed is en of er aanpassingen moeten worden gedaan.

Bijna aan het einde was daar de grote ruimte met zeker veertig ontwerpen uit verschillende periodes. Dramatische muziek en een projectie van historische schilderijen, wolken die overvliegen en een gouden regen maakten de sfeer compleet.

Natuurlijk perfect gedaan, indrukwekkend, ook omdat je in een machtig grote ruimte bent.

Ondertussen bemerkte ik bij mezelf een zekere ergernis aan de overvloed van Dior. Kortom Dior-moeheid. Te veel, te commercieel, van een overdadige rijkdom waarbij de geschiedenis van het modehuis het onderspit delft. Veel wijzer ben ik er niet van geworden. Natuurlijk beland je aan het eind in het te dure café en in de boekwinkel vol fotoboeken en word je bijna geacht een aankoop te doen in de boetiek.

Onderweg naar de popart tentoonstelling in Fondation Vuitton belandden we op een markt waar gewone kleding te koop was. Ik voelde een soort van verademing na het zien van al die exclusiviteit. Ook dit zijn kledingstukken waar een vrouw zich goed in kan voelen en die bovendien betaalbaar zijn.

Na het lezen van dit artikel zou je kunnen denken dat ik beter niet naar het museum had kunnen gaan. Zo is het niet, want ook van zo’n bezoek leer je waarom je iets goed of minder goed vindt. Het scherpt je blik. Er waren schitterende kledingstukken te zien op de expositie en die moet je als modeliefhebber wel gezien hebben.

Vergeleken met La Galerie Dior in Parijs vertelt de Dior-tentoonstelling in het Kunstmuseum in Den Haag een kleiner maar beter en overzichtelijker verhaal over het modehuis. Een interessante invalshoek daar is bijvoorbeeld het fenomeen dat Nederlandse couturehuizen bij het modehuis Dior patronen kochten om voor hun Nederlandse clientèle kledingstukken te maken.

Mocht je die expositie nog willen bekijken, dan heb je geluk. De tentoonstelling is verlengd tot en met 2 maart 2025.